रविण,
तुला आधीच सांगतो... आपल्या खासमखास मित्राने आपल्या
वाढदिवसाला पत्र लिहिणं हे जितकं भारी बिरी असतं ना... तितकंच डेंजरसही
असतं. म्हणजे बरेचसे ड्राफ्टमधले मेसेजेसे एकाएकी सेंड होण्यासारखं डेंजरस
असतं हे. म्हणूनच जरा हातचं राखूनच लिहिणारए. नाहीतर तुला माहितीए. मी
बाजार उठवण्यात पटाईत आहे.
तर असो... ज्यासाठी हे पत्र आहे, ते आधी करु.
हॅप्पी बर्थ डे भाई. आता यंदा गेल्यावर्षीसारखा तुझा वाढदिवस साजरा करता
येईल की नाही माहित नाही. किंबहुना तसा वाढदिवस पुढल्या काही वर्षातही
साजरा करता येईल की नाही, डोण्ट क्नो. तो भारीच झाला होता रे. तुला
ऑफिसमधनं उचललं काय... केक म्हणून आणलेला तो कलिंगड काय... कलिंग़डावर त्या
मेणबत्त्या काय... त्या विझवणारा मरीन ड्राईव्हचा वारा काय... कलिंगडरुपी
केक कापण्यासाठी आणलेला चाकू काय... च्यायला तुझा वाढदिवस तर त्या
पाटलाच्या प्रिन्सपेक्षाही जबरा झाला होता.. हाहाहा... आवरा आवरा.. पण
कितीही जबरा असला तरी त्यारात्रीच्या सेलिब्रेशनचा उत्तरार्ध इथे लिहायला
नको. तो वाचून पराग सावंत रत्नागिरीतही लोळेल याची खात्रीए मला. तर आता
थोडं तुझी हवा करणारं लिहायला हवंय... म्हणजे चांगलं चांगलं...
पण त्यासाठी आपण थोडं एमड़ीच्या पायऱ्यांच्या पाया पडून... गावकरला सलाम
ठोकून कॉलेजात शिरायला हवंय. चल थोडा नॉस्टॅल्जिया अनुभवू. तू मला
पहिल्यांदा भेटलास तो ११वीत. आपल्या वर्गात तेव्हा ही ढिगभर पोरं होती.
त्यातून एखाद्याशी मैत्री होणं अशक्यच. मला वर्गातला तू अजूनही आठवतोयस..
साधारण लाल... अबोली... आकाशी रंगाचे उभ्या रेगारेगांचे तुझे शर्ट असायचे.
उंची पहिल्या बाकावर बसायला भाग पाडेल इतकीच. चमकणारं... स्टीलचं मनगटाला
जड झालेलं घड्याळ. खोडरबर सारखा दिसणारा तुझा तो टाटाचा मोबाईल. टाटाच ना?
की रिलायन्स? सोड. हां आणि आठवतेय ती तू आजतागायत मिरवलेली खळी. आपल्या
खळीवर खूप पोरी फिदा आहेत असं तुला तेव्हाही वाटायचं आताही वाटतं... तुला
सांगतो गैरसमज घेऊन जगण्यातच खरी मजा असते रे.
:P
ही तुझी मला झालेली नुसतीच एक जुजबी ओळख. वर्गातला एक मुलगा. ज्याचं
नाव, आडनावही फारसं लक्षात नाही. आणि याचीही कल्पना नाही की पुढे तीन वर्ष
हेच नाव तुझ्या नावाला चिटकून जाणारए. होय च्यायला. आपल्या नावांचे किस्से
खूपच भारीएत. म्हणजे इतके की माझ्याकडे कुठल्याशा स्पर्धेतलं एक
सर्टिफिकेट आहे. ज्यात नाव लिहिलं गेलंय. गुरुप्रसाद दाभोळकर. आता यावर
हसावं की रडावं हे मला तेव्हाही कळलं नव्हतं आणि आजही कळत नाही. पण ते दिवस
आठवले की जाम भारी वाटतं रे. म्हणजे मला माझी वेगळी ओळख नव्हती की तुला
तुझी. सगळेच आपल्याला गुरु- प्रविण म्हणायचे. तेव्हा ते विचित्र वाटायचं.
आता त्यातली गंमत कळतेय. मला तर एक ठळक आठवतंय तुझ्या वाढदिवसाचा एक मेसेज
माझ्या फोनवरही आला होता एका वर्षी.
मी आज जे काही
करतोय, जिथे कुठे नोकरी करतोय. त्यात तुझा वाटा दिशादर्शकाचा आहे. यात
शंकाच नाहीये. म्हणजे अगदी सुरुवातीपासून सुरुवात करायचीच तर... तू भरलास
म्हणून मीही भरलेला एनएसएसचा फॉर्म आठवतोय. ज्या एका फॉर्मने खरंतर आपलं
कॉलेज लाईफ इतरांपेक्षा वेगळ्या वळणावर नेलं. मग पुढे यातूनच स्पर्धांकडे
वळलो... स्पर्धांतून लिखाणाकडे... लिखाणातून पत्रकारितेकडे. आपण कॉलेज क्लब
रिपोर्टर म्हणून प्रहारला जायचो तिथेही कसं लिहायचं काय लिहायचं याचे
ठोकताळे तूच समजावलेस. सहा महिने काहीच न लिहणारा मी सहा महिन्यानंतर लिहू
लागलो ते तुझे छापून आलेले काही आर्टिकल वाचूनच. यात काहीच अतिशयोक्ती
नाही. की तुझी लाल करण्याचा प्रयत्न नाही.
पुढे सामनात तू
लिहू लागलास... तिकडेही मला घेऊन गेलास. त्यानंतर पुढे मी इलेक्ट्रोनिक
मीडियात शिरलो आणि लिखाणाशी नाळच तुटली. अशातही नंतरनंतर ब्लॉग वगैरेचं खूळ
तूच डोक्यात भरलेलंस. तेव्हा कुठे बंद केलेला ब्लॉग मी पुन्हा सुरु केला.
खरंतर हे पत्र लिहिणारा मी आहे म्हणून हे सगळं तू माझ्यासाठी... “असं
केलंस तसं केलंस“ येतंय. पण मला माहितीए. असं म्हणणारा मी एकटा नाहीये. असे
किमान शंभर तरी असतील. जे हे वाचून तू त्यांच्यासाठी जे जे काही केलयंस ते
आठवतील. तुझी समाजसेवा तुझ्या चाळीपासून सुरु होऊन... कॉलेज... एनएसएस...
ते पार आदिवासी पाड्यापर्यंत तुला घेऊन गेली. जेव्हा इतर पोरांना या
समाजसेवेतून मार्क मिळवायचे होते तेव्हा तू यातून माणसं मिळवत गेलास. मला
याचं तेव्हाही काळजी वजा अप्रूप होतं. आजही आहे. पुढेही राहिल.
तू पत्रकारितेत आता स्थिरावलाय.. रमलायस... मुरलायस हे पाहून
बरं वाटतंय. कंपनीच्या प्रेमात न पडता, मिळणाऱ्या पगाराच्या प्रेमात पडून
नोकऱ्या बदलतोयस हेही मस्त वाटतंय. पत्रकार होण्यासाठी लागणारे गुण
पहिल्यापासूनच माझ्यापेक्षा तुझ्यात अधिक होते, आहेत. यावर मी अजूनही ठामए.
त्यामुळे तू जमेल तितका काळ हेच करत राहावंस असं मनापासून वाटतंय. बाकी तू
जे काही फॅण्ड्री बिण्ड्री... एक करंजी मोलाची वगैरे असं काही करत असतोस
ते मला कधीच आवडलं नाही. तरीही तुला यात आनंद मिळतो असं तुझं मत आहे.
म्हणून ठिकए.
आपण आपल्याला किती ओळखतो... शब्दांनी किती
जवळून मांडू शकतोय याची पडताळणी करण्याचा प्रयत्न म्हणजे हे पत्र. बाकी
याचं काहीच महत्व नाहीये माझ्या लेखी. मी मागे एकदा एका मैत्रिणाला पत्र
लिहिलेलं ते तुझ्याकडून प्रूफ रिड करुन घेतलेलं. आता हे कुणाकडे देत
नाहीये. थेट तुलाच पाठवतोय. तुझं तूच करुन घे. बाकी एकाही मुलीचा उल्लेख
पत्रात न केल्याने तू माझा आयुष्यभर ऋणी राहशील यात शंका नाही. हे मी
सुधारल्याचं लक्षण समज. अथवा दिखावा. बाय द वे पुन्हा एकदा हॅप्पी बर्थ डे.
पार्टी नको देऊस. खूप खर्च होतो रे. आणि मित्रांवर काय खर्च करायचा? मित्र
कोण असातात रे... मित्र बित्र सगळं झूट असतं तुला सांगतो... बाकी तुझी
इच्छा रे आणि काय?
खाली एक कविता टाकतोय.. ती तुझ्यासाठीच आहे. नावावर करून घे.
मैत्री म्हणजे ग्लासामधली शराब मित्रा
मुखी उतरता होतो अपुला नवाब मित्रा
सुटाबुटाची दुनिया असते किती दिवाणी
लंगोटीही कमी न करते रुबाब मित्रा
मनगटावरी घाई म्हणते पळापळा रे
घड्याळ करुनी घेऊ थोडे खराब मित्रा
वाचलीत मी चेह-यावरची दुःखद पाने
किती घातले जरी तू तेव्हा नकाब मित्रा
-
Guruprasad
feeling नो इन्हेस्टमेंट.. ओन्ली अनाऊंसमेंट.
